به گزارش ورزش آذربایجان؛ لیگ ایران همیشه چالش های متفاوتی برای بازیکنان خارجی داشته است. کم نبودند بازیکن هایی که مثل هندوانه سر بسته آمدند و کارایی لازم را نداشته اند؛ یا بازیکن های معروفی مثل سرژ اوریه که بعد از هیاهوی بسیار آمدند و مریض از آب درامدند؛ یا در نهایت بازیکن های نظیر آنتونتی استوکس و لوکادیا که درخشان ظاهر شدند اما در نهایت نتوانستند با جامعه و اتفاقات پیرامون ایران اُخت شوند. تراکتور هم تا چند سال قبل از این قاعده مستثنی نبود اما با پخته شدن تجربی مالک و مدیریت، توانست دست برتری را در انتخاب بازیکنان خارجی داشته باشد.‌

اوج خرید های باصرفه و ارزنده تراکتور نیز به دوران سرمربیگری اسکوچیچ  مربوط می شود. وقتی که این مربی کروات، با تجربه و شناخت خوب از بازیکنان و به دور از اسامی به اصطلاح بزرگ، بازیکنانی را به لیگ ایران معرفی کرد که توانستند تفاوت ها را رقم بزنند. تراکتور در فصل جاری هم هفت بازیکن خارجی را همراه خود دارد. بازیکنانی به دور از حاشیه، در آماده ترین حالت و خو گرفته با شرایط جغرافیایی.

ماندگاری بازیکنان خارجی تراکتور در شرایطی که با توجه به نامه سفارت خانه های کشور های خود بهانه قابل قبولی برای خروج داشتند اتفاقی ارزنده و فراتر از فوتبال بود.  اعتماد خارجی های تراکتور به باشگاه ر و همچنین تعهد آن ها به تیم موجب شد که تراکتور در برهه حساس فصل ترمز نکرده و نشانه کوچکی از امید برای هواداران بودند. انتخاب های دقیق اسکوچیچ و مهمان نوازی تی تی ها در نهایت موجب شده تا هواداران و اعضای باشگاه برخلاف دیگر رقبا، دائم نگران رفتن و بازنگشتن های بازیکنان خود نباشند و لیگ ایران نیز دست بالایی در نشان دادن ثبات خود داشته باشد.