به گزارش ورزش آذربایجان؛ رفتن دراگان اسکوچیچ از تراکتور، به‌عنوان آخرین تجربه کاری او در فوتبال ایران، تنها یک جدایی ساده نبود؛ اتفاقی بود که بسیاری از هواداران و حتی علاقه‌مندان به پیشرفت فنی فوتبال کشور را ناراحت کرد. سرمربی کروات در سال‌های حضورش نشان داد می‌توان همزمان نتیجه گرفت و سطح کیفی فوتبال را ارتقا داد؛ مسیری که شاید با رفتن او کمتر دیده شود.

⸻

خرید باکیفیت، نه پرزرق‌وبرق

اسکوچیچ در گفت‌وگویی تأکید کرده بود که «نام بزرگ الزاماً پیروزی نمی‌آورد». او با شناخت دقیق از بازار بازیکنان، به‌ویژه هم‌وطنانش، چهره‌هایی را به فوتبال ایران معرفی کرد که امروز از مهره‌های تأثیرگذار لیگ محسوب می‌شوند. او نشان داد می‌توان بدون هیاهو و تبلیغات، بازیکن خارجی باکیفیت جذب کرد؛ بازیکنی که در زمین حرف بزند، نه در فضای رسانه‌ای.

⸻

وفاداری به فوتبال روی زمین

در شرایطی که بسیاری از مربیان از کیفیت پایین چمن‌ها گلایه داشتند، اسکوچیچ بیش از همه می‌توانست معترض باشد؛ چراکه سبک بازی‌اش مبتنی بر پاس‌کاری کوتاه و فوتبال روی زمین بود.
با این حال، حتی زمین‌های نامناسب هم او را از فلسفه‌اش دور نکردند. تیم‌هایش اولویت را به بازی ترکیبی، مالکیت و گردش توپ می‌دادند، نه ارسال‌های بی‌هدف و توپ‌های بلند.

⸻

تسلط بر میانه میدان

در لیگی که تمرکز بسیاری از تیم‌ها بر نفوذ از کناره‌هاست، اسکوچیچ اهمیت ویژه‌ای به میانه میدان می‌داد. او با سازماندهی دقیق هافبک‌ها، جریان بازی را کنترل می‌کرد و عملاً قلب زمین را به موتور اصلی تیم تبدیل می‌ساخت. این نگاه تاکتیکی، یکی از تفاوت‌های مهم او با بسیاری از مربیان فعال در لیگ بود.

⸻

پرسِ هدفمند، نه نمایشی

پرس کردن در فوتبال امروز یک اصل مدرن محسوب می‌شود، اما اجرای درست آن نیازمند سازماندهی و هماهنگی است. اسکوچیچ از پرس نه برای تخریب بازی حریف، بلکه برای بازپس‌گیری سریع توپ و خلق موقعیت استفاده می‌کرد. کانترپرس در تیم‌های او یک ابزار کاربردی بود؛ برنامه‌ریزی‌شده، هدفمند و هماهنگ.

⸻

اقتدار با تبسم

در فضایی که گاه کاریزما با اخم و خشونت تعریف می‌شود، اسکوچیچ نشان داد اقتدار می‌تواند همراه با آرامش و احترام باشد. او با رفتاری حرفه‌ای و لبخندی همیشگی، هم نظم تیمی را حفظ می‌کرد و هم ارتباط مثبتی با بازیکنان داشت. این مدل رهبری، تصویری متفاوت از یک سرمربی مقتدر ارائه داد.

⸻

ادب، میراث ماندگار

فراتر از قهرمانی‌ها، آمارها و نتایج، آنچه اسکوچیچ را متمایز می‌کرد منش شخصی او بود. پس از جدایی تلخ از تیم ملی، بدون حاشیه و جنجال به فوتبال ایران بازگشت و حرفه‌ای رفتار کرد. او اهل بهانه‌جویی نبود، کمتر از زمین و زمان گلایه می‌کرد و تلاش می‌کرد مشکلات را درون زمین حل کند. شاید مهم‌ترین نگرانی پس از رفتن اسکوچیچ همین باشد؛ اینکه اخلاق حرفه‌ای، آرامش و نگاه فنی‌ای که با خود به فوتبال ایران آورد، با او از این فوتبال کوچ نکند.


✍️امیر کوزه دوست