به گزارش ورزش آذربایجان؛ در دنیای برنامه‌نویسی جمله‌ای معروف وجود دارد: «به کدی که درست کار می‌کند دست نزن، حتی اگر فکر می‌کنی اشکال دارد.» در فوتبال هم معادل همین تفکر رایج است؛ می‌گویند به ترکیب برنده نباید دست زد، چرا که نتیجه، بهترین گواه کارآمدی آن است.

محمد ربیعی در شرایطی هدایت تراکتور را برعهده گرفت که تیم، ساختاری منسجم و کم‌حاشیه داشت؛ تیمی که هم در آسیا صعود کرده بود و هم در لیگ برتر مدعی جدی صدرنشینی محسوب می‌شد. دراگان اسکوچیچ مسیر را مشخص کرده بود؛ ترکیبی نسبتاً ثابت، تعویض‌هایی قابل پیش‌بینی و بازیکنانی که به هماهنگی کامل رسیده بودند و چشم‌بسته همدیگر را پیدا می‌کردند.

با این حال طبیعی بود که ربیعی بخواهد ایده‌ها و سبک خود را پیاده کند. هر سرمربی برای ماندگاری نیاز دارد «امضا»ی خود را روی تیم بگذارد؛ اما سؤال اینجاست که آیا زمان این تغییر فرا رسیده بود؟ در کورس فشرده قهرمانی، کوچک‌ترین ناهماهنگی می‌تواند یک «نیش ترمز» جدی ایجاد کند.

حضور تومیسلاو؛ یک مهاجم ایرانی‌پسند

قرار گرفتن تومیسلاو اشترکال در ترکیب اصلی، تصمیمی قابل پیش‌بینی بود. در فوتبال ایران، حضور یک مهاجم قدبلند و هدف، همواره گزینه‌ای محبوب برای کادرفنی‌هاست؛ بازیکنی که روی ارسال‌های بلند و توپ‌های هوایی تأثیرگذار باشد.

اسکوچیچ اما کمتر از این الگو استفاده می‌کرد و ترجیح می‌داد با پاس‌های در عمق و تحرک مهاجمان سرعتی، دفاع حریف را باز کند. تغییر این رویکرد، به‌خودی‌خود اشتباه نیست؛ اما هر تغییر نیازمند زمان برای جا افتادن است.

مهرداد؛ نامی که وسوسه می ‌کند

مهرداد محمدی نام بزرگی در فوتبال ایران است؛ بازیکنی که طبیعی است هر سرمربی‌ای برای استفاده از او وسوسه شود. او در دوره اسکوچیچ فرصت چندانی نداشت، اما در تفکرات ربیعی به یکی از اولین گزینه‌های تعویض تبدیل شد.

این تغییر می‌تواند از نظر فردی فرصت دوباره‌ای برای بازیکن باشد، اما از منظر تیمی، به‌هم‌خوردن توازن خطوط همیشه ریسک به همراه دارد.

کرنرها و ارسال‌های بلند؛ تغییر رویکرد تاکتیکی

یکی از نقدهایی که به اسکوچیچ وارد می‌شد، بهره‌وری پایین از ضربات ایستگاهی بود. ربیعی اما نشان داده علاقه‌مند به کار روی شروع مجددها و کرنرهای طراحی‌شده است. در دیدار اخیر نیز نشانه‌هایی از تمرکز بیشتر روی این بخش دیده شد؛ موضوعی که می‌تواند در بازی‌های بسته گره‌گشا باشد.

انتظار نداریم، اما…

هیچ‌کس از یک سرمربی جدید انتظار ندارد صرفاً ادامه‌دهنده راه قبلی باشد. فوتبال بدون تحول معنا ندارد. اما پرسش اساسی این است: آیا در میانه راه قهرمانی، باید ساختار برنده را دستخوش تغییر کرد یا ابتدا از همان شاکله آماده برای تثبیت جایگاه استفاده نمود؟

ربیعی اکنون بر سر یک دو راهی قرار دارد:
یا با حفظ ستون‌های ترکیب برنده، آرام‌آرام ایده‌هایش را تزریق کند،
یا با تغییرات سریع، امضای تاکتیکی خود را پررنگ سازد—حتی اگر به قیمت از دست رفتن امتیازات مقطعی باشد.
در کورس قهرمانی، زمان مهم‌ترین سرمایه است. گاهی بهترین تصمیم، صبر است؛ صبری که اجازه می‌دهد «ترکیب برنده» همچنان برنده بماند.